lunes, 23 de febrero de 2009

Edinburgh XVI



esto es frustrante, pensó. Tengo la palabra , pero no tengo voz... Tengo la herramienta pero no sé usarla... El mundo se me queda tan grande que no sé qué es lo que haré. Por qué me costará tanto¿? qué es lo que no hago bien?¿ Qué es lo que no funciona bien en mi cerebro¿? cómo puedo aprender¿? quiero aprender, las ganas son infinitas, pero si no me sale nada, perderé la esperanza...

domingo, 15 de febrero de 2009

Edinburgh XV



Se fue a casa, cansada; muy cansada. Pero la alegría y la emoción de los nuevos proyectos a desarrollar, y el afable y cálido recibimiento de sus compañeros hizo que se olvidase de su agotamiento. Ellos se prepararon para salir. Enfundaron las cartucheras con sendos vodkas y cervezas...todo al mismo tiempo, como los hombres verdaderos que ellos creían ser. Teenagers con espíritu de gentlemen. Tras unas risas, q hicieron la casa aún más cálida, aún más llena de vida, ella empezó a volar hacia un gélido lugar. Pensó que quizás debería haber cogido la chaqueta, pero en ese momento no la encontraba. Alguien pasó por su lado y le ofreció la suya. Una chaqueta de punto con unos payasos en los bolsillos. Miró para ver quién era, y de repente se encontró en un escenario de una sala de fiestas y el chico le estaba dedicando una canción. -Ven, Ven, Ven!!!- gritaba, mientras aporreaba el tambor. Pero dejó de oir y lo único que notó fue el latir de las sienes a ritmos muy acelerados. Que cansada estoy pensó, dónde estoy?- se preguntaba. No veía nada, sin embargo no estaba ni asustada ni tenía miedo. Se sentía como arropada entre mil cisnes. Quizá esté volando, pero no se quiso incorporar para comprobarlo.
El sol apareció lentamente tocándole suavemente la cara, lo que hizo que despertase. Le susurró al oído: deberías levantarte, es muy tarde-
-Cómo de tarde ? - le replicó... -Bueno nunca es tarde si cambias las cosas...
Miró el reloj y se encontró sola, con toda la cama empapada, y el reloj marcaba las 6 de la tarde.
Buenos días...

sábado, 7 de febrero de 2009

Edinburgh XIV



si, si , me voy a estocolmo!

jueves, 29 de enero de 2009

Edinburgh XIII



Supe lo que era el lapislázuli con 10 años, porque queria un anillo con una piedra grande. Me costó casi medio año encontrar el adecuado. Ni muy grande ni muy pequeño, que me sirviera y que no fuera excesivamente caro. Duró muchos años, pero no me acuerdo el momento en el que lo perdí...
Es genial acordarse de estas cosas...

domingo, 25 de enero de 2009

Edinburgh XII





A veces la vida se torna aburrida, pensó ella. Pero es nuestra culpa, o tal vez no... Su mente confusa no le dejaba pensar con claridad. Trataba de encontrar las causas a esa fase de monotonía y aburrimiento que sentía... pero no era capaz de encontrar solución... Muchas veces creemos solver las cosas con gran independencia y autosuficiencia pero estamos equivocados. A veces necesitamos de todo aquello de lo que rehuímos. Por qué no sabemos ver lo que necesitamos?¿ se preguntó una vez más ... y decidió preguntarlo: QUÉ ES LO QUE NECESITO HACER?¿?¿no consiguió respuesta ya que las palabras no se oían debido a que el viento azotaba fuertemente... Se tumbó y decidió mirar las estrellas mientras el tiempo pasaba... Se durmió, y cuando se despertó descubrió que le habían tapado con una cálida manta...quizá era eso que necesitaba... pero dónde encontrarlo¿? Eso no se encuentra, aparece... Recogió sus bártulos y caminó hacia casa junto con los primeros rayos del sol.

martes, 6 de enero de 2009

reis magos de oriente



Teño un rei que non o merezo.... tódolos anos dende que poiden ler sempre recibiamos unha carta do noso rei... era e es o millor deste día:
"Benquerida Andrea:
Levo todo o día dun lado para outro e estou moi canso porque coa crise, tivemos que aforrar en camellos, o que significa que os portes e acarreos tocáronnos a nós... Pero, ... veña!! todo sexa pola felicidade do "povo"
Déixoche esta foto de cando tiñas sete ou oito anos para que vexas que entón, como agora, es "un mazo guapa". Cóidate. De camiño do Polo pasarei por Edinburgo para ver esa cidade na que agora atopas. Desde logo viaxas case tanto coma min. O problema que eu teño co meu chollo é o de facelo todo nunha noite e a escuras!!! äs veces bato nas portas e outras son os cans os que me traban pola roupa... pero non podo deixa-lo choio, que son vello e xa é tarde para me poder reciclar.
Miña nena, desexámos todos tres Magos o mellor para ti. Xa sabemos que os tempos non son bos, pero confía e ten fé en ti mesma. Time s/ is/are changing!!!Namentres confabúlate coas túas mans e dalles un pouco de vagar!!
Espero que destaq vez conquistes Escocia. Moitos bicos.
Baltasar"

miércoles, 31 de diciembre de 2008

Here we are...


Y aquí estamos un año más. Quizás en casa, en Japón o en la Conchinchina. Más altos, guapos o feos. Con pareja sin ella o a lo loco. Con trabajo, sin trabajo o estudiando. Con pantalón corto, falda o vestido de gala... No lo sé y eso quizá es lo de menos... Pero sentaros en lo alto de un muro, con un helado y disfrutad de una puesta de sol, pensando en todo lo que os ha sucedido este año. Haced una lista en un cuaderno rubio, con buena letra y pensando mucho... de los propósitos pal año que viene . Tratad de cumplirlo, tratad de ser felices!
Feliz año 2009
ps: mi lista de propósitos me la estoy fabricando en forma de camiseta y cosiendo todos mis propósitos..si es lento pero marca más... y lo tengo q pensar rpofundamente.